B  I  B  L  I  O  T  H  E  C  A    A  Q  V  I  L  I  A
Bron: Vande Walle, Van Beckhoven, Washer, Redevoeringen bij het graf van den heer Burgemeester Van Ooteghem te Rupelmonde. (23 december 1883). De Schelde, p. 2.
Transcriptie: Yannick Anné (3 maart 2018). Alle rechten voorbehouden.

Rupelmonde. – Wij deelen hieronder de fransche redevoeringen mede, uitgesproken bij het graf van den heer Burgemeester Van Ooteghem te Rupelmonde, op 13 dezer, en in het vlaamsch vertaald door M. Hinderdael, Postontvanger te Rupelmonde, die zoo goed wil zijn ons dezelve in te zenden.

Redevoering uitgesproken door Mr Vande Walle, studiegezel.

Laat mij toe, Mijnheeren, in naam der vrienden van Felix Van Ooteghem, eenige woorden van afscheid en droefheid uit te spreken voor dit te vroeg gedolven graf.

De dood schijnt immers hare slachtoffers te zoeken. Heden weêral heeft zij een goedhartig man genomen en hem neêrgelegd in den bloei zijner jaren.

Zij ontneemt ons een vriend die ons duurbaar is, en zij berooft de gemeente Rupelmonde van een harer waardigste raadsmannen. Door zijne buitengewone goedheid, door zijne onbepaalde dienstwilligheid jegens diegene welke aan zijne zorgen waren toevertrouwd, had Van Ooteghem van het begin af de achting en genegenheid zijner nieuwe medeburgers verworven, en, op dit plechtig oogenblik brengen allen hulde aan de verdiensten van hunnen goeden magistraat.

Ah! Mijnheeren, wanneer men een man, met zoovele hoedanigheden begaafd, ziet verdwijnen, houd men zich op deszelfs weg stil, en men buigt zich voor zijn graf, in zijn persoon de hoogste uitdrukking van eerlijkheid en zelfverloochening groetende. Maar, indien die bezwekene man ons duurbaar is, en hij ons gedurende twintig jaren als vertrouweling aangesteld heeft zijner innigste verzuchtingen, de vertrouweling van zijne vreugde en zijn lijden, oh! dan buigt men zich tweemaal en men stort tranen.

Felix, de vriendschapsbanden, op de banken der Hoogeschool ontloken, zijn de duurzaamste; zij hebben nooit het eigenbelang voor drijfveer, zij bieden kloek en krachtig het hoofd aan allen tegenspoed en blijven onuitwisbaar door den tijd.

De tijding uwer dood heeft ons in verslagenheid gebracht, men dacht u nog langen tijd te kunnen behouden want uwe lichaamsgesteltenis scheen de aanvallen der ziekte uit te dagen!

Uwen naam zal in ons geheugen blijven, en kon uwe bedroefde weduwe eenige verzachtingen in hare smarten vinden, zij zal deze ontmoeten in de groote deelneming die wij in hare droefheid nemen.

Felix, gij oefende altijd de liefde voor het ware, het goede en het rechtvaardige!

Rust dus in vrede, Vaarwel!!


Redevoering uitgesproken door Mr Van Beckhoven, bij het graf van zijn vriend Felix Van Ooteghem, Burgemeester van Rupelmonde.

Mijne Heeren,

Nadat meer bevoegde stemmen U wonderlijk wel in groote trekken en zeer gevoelige woorden den man afgeschilderd hebben die Burgemeester, geneesheer en tevens [onleesbare tekst] gezellen van wijd naar hier zijn gekomen om den lof van hunnen overleden vriend te melden en ons te overtuigen hoezeer zij door zijn afsterven bedroefd en verslagen zijn, laat toe dat eene vrienschapsstem zich verheffe om ze allen te bedanken, hun eer en hulde te bewijzen en op hare beurt, hare oprechte rouwklachten neêr te leggen op het graf van den vriend die zoo vroegtijdig ons aller liefde ontrukt is.

Inderdaad, sedert de droevige en beklagenswaardige ramp die onze goede en moedige bevolking door ellende en verliezen berokkend heeft, kon er haar voorzeker geen grooter, gevoeliger onheil overkomen dan het verlies van haren Burgemeester, waardoor de gemeente in rouw gedompeld is, en welk verlies niet alleenlijk onafmeetbaar maar onherstelbaar is.

Felix Van Ooteghem was, zooals men het u komt te zeggen grondiglijk goed, edelmoedig en zonder de minste laaghartigheid in de ziel! Hij kende de baatzucht enkel van naam; hij was een rechtschapene, gewetensvolle, vernuftige en bedachtzame geest. Door die kostbare hoedanigheden vereenigde hij zich zooals gij weet, aan eene der bijzonderste familiën van het land van Waas.

Een onlangs verleden toeval, ’t welk nog meer de scherpheid mijner smart prikkelt, bewees mij meer dan ooit, na gedurende acht jaren zijn vriend geweest te zijn, hoezeer Van Ooteghem vijand was van alle geveinsdheid, leugen of arglist: integendeel, beminde hij alles wat den mensch verheft, veredelt en versterkt en niet hetgene hem verderft en of verlaagd.

Zijn bestuur heeft ongelukkiglijk van korten duur geweest, doch hij heeft de groote verdiensten gehad van in den schoot onzer gemeente vrede en eendracht te herstellen, zoo onontbeerlijk voor de gerustheid en het geluk van allen.

Uw naam, Van Ooteghem, verbeelt eer, rechtzinnigheid, dienstwilligheid. Gij waart een man, een wijze burger en dit wil alles zeggen want degenen die den waren naam van man verdienen zijn heden zelden geworden.

Wij zeggen u dus vaarwel, duurbare en goede vriend, en zooals gij, blijven wij overtuigd dat de gedachtenis van den Rechtvaardige onsterfelijk is en dat men de studie, de wetenschappen en het werk moet begunstigen, omdat deze hoofdstoffen, gepaard met de eerlijkheid en de deugden des harten, de zekerste en machtigste beschermers van den mensch op deze aarde zijn.

Vaarwel, Van Ooteghem, vaarwel duurbare vriend, vaarwel!!


Redevoering uitgesproken door Mr Washer

Mijne Heeren,

Dat het mij toegelaten zij, vooraleer dit graf zich sluite, een laatste vaarwel toe te sturen aan den vriend die wij betreuren! niet alleen den vriend van eenigen maar den vriend van ons allen, den vriend van het menschdom.

De goede hoedanigheden van Felix Van Ooteghem aanhalen is op zekere wijs hem tusschen ons doen herleven.

De verhevene geesten verdwijnen niet; de herinnering hunner weldaden en goede werken omringt dezelve met eene onvergankelijke stralenkrans. Felix Van Ooteghem was bovenal een goedhartig man; alle ellende of druk raakten hem hevig; hij bevond zich nooit gelukkiger dan wanneer hij kommer of verdriet kon helpen afweêren of verzachten; hij was de vriend en trooster der noodlijdenden.

Wij zijn allen getuigen geweest van zijnen onvermoeibaren iever in het volbrengen zijner taak. Hij oefende de deugd voor het goede zonder hoop op belooning, noch eerzucht, noch pronkerij; zijne nederigheid stond gelijk met zijne verdiensten.

Vaarwel, Felix Van Ooteghem, vaarwel! Gij laat aan uwe naastbestaanden, aan uwe vrienden, aan uwe medeburgers de gedenkenis uwer deugden en het voorbeeld van oefening der milddadigheid. Vaarwel! vaarwel!!

Print Friendly, PDF & Email