B  I  B  L  I  O  T  H  E  C  A    A  Q  V  I  L  I  A
Bron: Van Rotterdam, J. (1848, 19 Nov.). De Kleine Kikvorsch. De Eendragt. Veertiendaegsch tydschrift voor letteren, kunsten en wetenschappen, 3(13). Gent: Drukkery der gebroeders Michiels, p. 50.
Transcriptie: Yannick Anné (24 januari 2019). Alle rechten voorbehouden.
Digitale kopie: Google Books.

Daer was eens een groote, oude kikvorsch ; hy had een kleinen kikvorsch, die zyn eenig zoontje was, en zy leefden samen in eene gracht die door eene weide liep.

Niet verre van daer, in andere grachten, leefden er nog andere kikvorschen ; maer die hadden allen meer kinderen ; daerom waren ze ook zoo ryk niet als de moeder van den kleinen kikvorsch en moesten ze zich tevreden houden met onder elkander te leven ; maer ze waren er daerom toch niet te slechter om.

Nu, de kleine kikvorsch zat, op zekeren middag, terwyl de zon scheen, aen den boord der gracht en zag zyn eigene schaduwe in het water en dacht dat het een andere kikvorsch was die in de gracht zat.

Hy bleef hem eenigen tyd aenstaren ; sprong dan in de gracht en zwom er spoedig naertoe om hem er uit te jagen ; want hy kon niet lyden dat er iemand anders in de gracht kwam, omdat hy dacht dat hy veel ryker was dan de andere kikvorschen, en dat was waer.

Toen hy nu op de plaets was gekomen, waer hy dacht dat de vreemde kikvorsch zat, vond hy er niemand. – « Hy zal wel gaen loopen zyn, als hy my zag komen, dat wist ik wel, » – sprak hy half luid, en sprong heel blyde uit de gracht in het gras, en keek weêr in het water, en zag denzelfden kikvorsch weêr voor hem zitten. – Daer zit hy nu weêr, die arme schooijer, en hy durft my nogal bezien, my die zoo ryk ben – zeî hy, en – wip – sprong hy het water weêr in ; maer andermael vond hy niemand.

Dat duerde zoo een heelen tyd dat de kleine kikvorsch zyn eigene schaduwe in het water kwam zitten bezien, en telkens sprong hy – wip – het water in, en – wip – het water uit, zonder dat hy iemand vond.

Hy kon dan ook niet verstaen hoe het kwam ; wat elken keer zag hy heel goed een lelyken vreemden kikvorsch zitten, en wat hy deed of niet, hy kon hem niet vinden.

– Dat is aerdig, zeî hy tot zich zelven ; hy kan zich toch niet versteken ; want dan zou ik hem moeten vinden ; want dat is myne gracht, en die ken ik heel goed. Maer hy vond hem toch niet.

Niet verre van daer zat zyne moeder, de oude kikvorsch, op eenen klomp verdroogde aerde, hoovaerdig rond te kyken – ze dacht dat het een troon was ; want ze waende zich koningin van al de kikvorschen. Zoohaest hy haer gezien had, sprong hy er heen, en zeî : – Moeder, daer zit in onze gracht een leelyke arme kikvorsch en hy wil er niet uitgaen. – Waer ? – vroeg de moeder, en – wip – sprong ze naer de gracht en de kleine kikvorsch heur achterna. – Daer zitten er nu twee – riep hy zoohaest ze aen de gracht gekomen waren. – Waer ? – vroeg de moeder. – Daer – zeî de kleine, en hy wees met zynen poot regt voor zich het water in ; maer de oude kikvorsch zag niemand. – ’t Is een kleine met eenen grooten, en hoe leelyk dat ze zyn – zeî hy ; maer de moeder begon luid op te lachen, en sprak : – Wel, ’t is de schaduwe van u en van my. – Wel zeker ! – zeî de kleine kikvorsch, ongeloovig. – Ze zyn al veel te leelyk. – Leelyk kind – zeî de moeder, dat is niet waer, ze zyn wat schoon. – En dat was een leugen ; want ze waren de leelykste onder al de kikvorschen ; maer dat zeî ze toch niet omdat ze zich inbeeldde dat ze schoon was en heur zoon ook ; iets dat de kikvorschen eigen is.

Op weinigen afstand van de gracht zaten eenige jonge vreemde kikvorschen in het gras te spelen, en ze hadden het gesprek in stilte afgeluisterd ; maer ze durfden zich niet te toonen, omdat ze wel wisten dat ze veel te arm waren, en daerom niet digt by de gracht van den ryken kikvorsch mochten komen. – Zy kunnen toch ook wel eens arm worden, – zeî er een. – Dat zy het dan ook maer eens durven wagen in onze gracht te komen, – zeî er een ander. – Dan zouden zy er ook niet mogen in blyven, – sprak een derde. – Och ! neen, ik zou er nog medelyden mede hebben, – zeî de eerste weêr, en terwyl ze zoo spraken, sprongen ze al spelende voort.

Het gebeurde, eenigen tyd later, dat het water uit de gracht, waer de kleine kikvorsch met zyne moeder in leefden, opdroogde ; want het weêr was hevig heet. Daerdoor waren ze arm geworden ; want die gracht maekte hun ganschen rykdom uit.

Nu waren ze genoodzaekt in de grachten, waer de andere kikvorschen leefden, eene schuilplaets te zoeken ; doch deze wilden hen in hunne grachten niet laten komen. – Zy hebben ons, als ze ryk waren, ook weggejaegd – zeiden zy. Er waren er wel eenigen onder, die medelydend waren ; maer die maekten het kleinste getal uit, en ze mogten er niet inkomen.

Toen gingen ze verder naer andere grachten ; maer overal werden ze op dezelfde wyze ontvangen, totdat ze ten lange lesten ziek werden ; want ze konden zonder water niet lang leven ; ze waren er te veel aen gewoon.

Op eenen morgen dat ze beiden aen den kant van een gracht op een weinig gras uitgestrekt lagen, zeî er een der arme kikvorschen : – Daer liggen ze nu te sterven, dat zal hun leeren. – Willen wy ze maer in de gracht nemen ; want het is zoo verdrietig te sterven, – zeî er een ander. Dat is waer, – antwoordde de eerste, – maer ze hadden ons ook wel laten sterven ; ze waren daerom veel te hooveerdig om ons te helpen, en ze blyven er uit. – Laet ons den kleine maer innemen – vroeg een derde ; – die kan er niet aen doen ; het was de schuld zyner moeder toch ; want ze had hem nooit anders geleerd. – Al de kikvorschen dachten dat het waer was, en daerom haelden ze den kleinen kikvorsch heel voorzichtig in de gracht ; maer den ouden lieten ze liggen, en, daer hy zoo ziek was, moest hy blyven liggen, en stierf van honger.

Eenige uren later kwamen eenige jongens voorby de gracht en zagen eenen dooden kikvorsch liggen ; zy raepten hem op en speelden er eenigen tyd mede, tot zy het moede werden, en wierpen hem dan op eenen mesthoop.

De kleine kikvorsch bleef in de gracht woonen en was daer zoo bly om. Somtyds gebeurde het nog wel eens dat hy sprak van den tyd toen hy ryk was ; maer dat hoorden de andere kikvorschen niet geerne, en zoo haest hy dit gewaer werd, zweeg hy ; want hy vreesde dat ze hem de gracht zouden uitgejaegd hebben, en dacht dat het veel beter was in de gracht met de andere kikvorschen te mogen blyven leven dan daer buiten alleen van honger te moeten sterven.

Johan VAN ROTTERDAM.

Antwerpen, 1848.

Print Friendly, PDF & Email